Trawlen van IQF-maanvissen

De in de zee bevroren maanvis heeft wetenschappers gedwongen de grenzen tussen warm-bloedig en koud-bloedig bestaan ​​in de oceaan te heroverwegen. Het is de eerste vis ooit gedocumenteerd die volledige-lichaamsendothermie beoefent, een fysiologische toestand waarin interne warmte elk deel van het dier verzadigt, van de binnenste kern tot de buitenste ledematen. Hoewel bepaalde snel-zwemmende roofdieren-met name sommige haaien en tonijnen-warmte kunnen genereren in krappe ruimtes achter de ogen of in de hersenpan, verspreidt hun warmte zich nooit buiten die kleine zones. De maanvis daarentegen baadt zijn hele lichaam in thermische energie. De anatomische sleutel tot deze prestatie is een dicht labyrint van bloedvaten ingebed in de kieuwstructuur, zo ontworpen dat warm uitstromend bloed direct langs koel instromend bloed glijdt. Door deze nauwe opstelling springt de warmte van de ene stroom naar de andere en wordt terug naar binnen gevoerd, waardoor een vrijwel verliesvrij recyclingmechanisme ontstaat. Het competitieve resultaat is duidelijk: in de verpletterende kou van de diepe oceaan, waar andere jagers lusteloos worden, blijft de maanvis snel en dodelijk, terwijl zijn spieren werken op een constante temperatuur van ongeveer 9 graden F (5 graden) boven het ijskoude omringende water, mijl na mijl onder het oppervlak.